Stowarzyszenie Fizjoterapia Polska

Switch to desktop Register Login

środa, 10 grudzień 2014 16:13

Koleżanki i Koledzy Fizjoterapeuci,

W związku z trwającymi od kilku tygodni ożywionymi (wręcz burzliwymi) reakcjami Środowiska Fizjoterapeutycznego (zwłaszcza jego młodszej części), sprowokowanymi złożeniem do Sejmu RP Projektu ustawy o zawodzie fizjoterapeuty - autorstwa Posłów PSL i PTF – Zarząd SFP pragnie poinformować, że:
1. W pełni podzielamy obawy Środowiska, co do zagrożeń, jakie złożony do Sejmu projekt może przynieść dla większości Fizjoterapeutów,
2. Jeszcze raz pragniemy podkreślić, że zarówno projekt autorstwa PSL-PTF oraz projekt autorstwa PO (przy którym jak się okazało koledzy z PTF też współpracowali) nie uzyskały i nie uzyskają w takiej formie poparcia SFP. Wyraz tego daliśmy w Opinii wysłanej do Ministerstwa Zdrowia - patrz komunikat opublikowany 4 grudnia br.
3. Jako, że dotychczasowe próby przeprowadzenia wspólnego, mającego poparcie całego środowiska, projektu ustawy okazały się niemożliwe  – Zarząd SFP zdecydował się powrócić do prac nad swoim pierwotnym projektem ustawy jaki był złożony do Ministerstwa Zdrowia w kwietniu 2012 roku. Link do projektu. Jak pamiętacie, procedowanie tego projektu zostało bardzo opóźnione przez ówczesnego Konsultanta Krajowego ds. Fizjoterapii Pana Zbigniewa Śliwińskiego.

4. Chcielibyśmy poznać Wasze zdanie, dowiedzieć się czego według Was brakuje, co chcielibyście zmienić, ulepszyć, poprawić. Następnie Wasze uwagi przekażemy prawnikom, którzy ten Projekt pisali. Poprosimy o ich uwzględnienie i jeśli będzie to możliwe - a co najważniejsze będzie to zgodne z prawem polskim i europejskim - dodanie ich do Projektu.
5. Mamy nadzieję, że przy Waszej pomocy powstanie najlepszy możliwy Projekt, który będzie można nazwać ŚRODOWISKOWYM – projekt,  który zadba o interesy wszystkich polskich Fizjoterapeutów.
6. Apelujemy zatem do całego Środowiska o zapoznanie się z tym projektem i przesyłanie do nas wszelkich uwag i sugestii (do końca bieżącego roku na adres mailowy: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. ).
7. Jak tylko uzyskamy Wasze szerokie poparcie dla tego Środowiskowego projektu wtedy podejmiemy wspólnie z Wami próbę doprowadzenia do uchwalenia tej ustawy, korzystając z tzw. ścieżki obywatelskiej. Będzie się to wiązało między innymi z zebraniem co najmniej 100.000 podpisów poparcia (obywateli polskich) pod projektem. Obserwując „czarę goryczy” jak się w naszym środowisku rozlała, jesteśmy przekonani, że to nie tylko jest możliwe, ale wręcz konieczne.
8. Czy się uda? Nie wiemy!!! Jesteśmy jednak pewni, że tylko wspólnie i z Waszą pomocą i zaangażowaniem mamy szansę. Postarajmy się zrobić wszystko, aby stać się niezależną i szanowaną grupa zawodową, decydującą samodzielnie o celach, planie terapii i o jej wykonaniu. Tak, jak robią to nasze koleżanki i koledzy w krajach medycznie cywilizowanych. Jeszcze raz pragniemy podkreślić, że w pełni popieramy spontaniczne akcje jakie się w ostatnich dniach i tygodniach (zwłaszcza w mediach społecznościowych) odbywają. Możecie liczyć na nasze wsparcie.

Z poważaniem,
Zarząd Główny Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska  

 

 

 

 

czwartek, 04 grudzień 2014 19:53

Zarząd Główny Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska uchwałą nr 01 z dnia 01 grudnia 2014 roku podjął jednogłośną decyzję o wystawieniu negatywnej opinii obu Projektom ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, tj: Projektowi autorstwa PSL - PTF złożonemu do laski marszałkowskiej w dniu 23 lipca 2014 roku oraz projektowi autorstwa PO wzbogaconego o uwagi PTF  (z listopada 2014) ze względu na niezgodność kompetencji zawartych w projektach z wytycznymi Światowej Konfederacji Fizjoterapii oraz z opinią większości środowiska polskich fizjoterapeutów. 

 

Warszawa, 3 grudnia 2014 r.
Pan Aleksander Sopliński
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia
ul. Miodowa 15, 00-952 Warszawa

 

Opinia Zarządu Głównego Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska w sprawie projektów ustaw o zawodzie fizjoterapeuty autorstwa Posłów

Polskiego Stronnictwa Ludowego i Platformy Obywatelskiej. 

Uzasadnienie

Oba przedmiotowe projekty zawierają znaczne podobieństwo przy jednoczesnych rażących różnicach w stosunku do projektu środowiskowego złożonego do Ministerstwa Zdrowia w dniu  27 kwietnia 2012 roku. 

Do najistotniejszych należy przyjąć postanowienia:

Artykuły 3 i 4 w całości, które w obu projektach ograniczają prawo wykonywania zawodu 99 % fizjoterapeutów w Polsce i nie są zgodne z artykułem 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że „Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny”. Jaki to ważny interes publiczny  jest przyczyną próby odebrania nabytych praw? Od lat fizjoterapeuci po studiach magisterskich, technicy fizjoterapii i licencjaci fizjoterapii prowadzą z powodzeniem samodzielne praktyki fizjoterapeutyczne w całej Polsce pomagając w powrocie do zdrowia wszystkim grupom chorych, od noworodków po osoby starsze, od chorych po udarach mózgu po skrzywienia kręgosłupa, zawały serca i zespoły bólowe. Wprowadzenie niezależności zawodowej wyłącznie dla specjalistów fizjoterapii ograniczy swobodę prowadzenia działalności gospodarczej obejmującej świadczenie usług fizjoterapeutycznych

W Polsce funkcjonuje wiele tysięcy placówek i gabinetów świadczących usługi fizjoterapeutyczne. Wprowadzenie zapisów o przyznaniu niezależności zawodowej wyłącznie specjalistom w dziedzinie fizjoterapii zmusi właścicieli gabinetów prywatnych do zatrudnienia dodatkowych osób z wymaganymi kwalifikacjami. Dla większości fizjoterapeutów taka sytuacja oznaczać będzie brak możliwości sfinansowania prowadzenia gabinetu i konieczność zawieszenia prowadzonej działalności. Z punktu widzenia ekonomicznego oznacza to także stratę dla Państwa. 

Proponowane zapisy są niezgodne z zaleceniami Światowej Konfederacji Fizjoterapii (WCPT), obecną polityką krajów rozwiniętych i stanowiskiem Zarządu SFP. Według zaleceń WCPT zawód fizjoterapeuty jest zawodem autonomicznym i nie podlega innym zawodom medycznym. Fizjoterapeuta ma prawo do przeprowadzenia badania funkcjonalnego, ustalenia programu terapii, przeprowadzenia jej oraz dokonania ponownej oceny funkcjonalnej w celu określenia efektów postępowania. Każdy zawód ma określone kompetencje, niezależne od innych zawodów. Każda osoba, która ukończy edukację w ramach studiów wyższych na dowolnym kierunku uzyskuje określone kompetencje. Poziom kompetencji zależy od poziomu ukończonego kształcenia (studia licencjackie, magisterskie). Po ukończeniu kształcenia na poziomie studiów licencjackich lub w systemie kształcenia studiów jednostopniowych, w każdym zawodzie można rozpocząć samodzielną pracę. Kompetencje są rozszerzane w miarę kontynuacji kształcenia na wyższych poziomach. Zasada ta dotyczy także zawodów medycznych. Lekarz bez specjalizacji po ukończeniu studiów, pielęgniarka po ukończeniu studiów licencjackich, ratownik medyczny po ukończeniu studiów licencjackich, psycholog po ukończeniu studiów magisterskich uzyskują prawo do wykonywania zawodu i udzielania pomocy osobom wymagającym opieki medycznej. Ich kompetencje rozszerzane są po ukończeniu kolejnych etapów kształcenia (studia magisterskie, specjalizacje lekarskie, inne kształcenie podyplomowe w zawodach medycznych). Szczegółowe zasady ich pracy w ramach Narodowego Systemu Zdrowia regulują określone rozporządzenia, jednak każdy z zawodów medycznych posiada ustawowo nadaną autonomię i prawo do podejmowania samodzielnych decyzji.

Rozdział 5, artykuły od 34 do 52 w obu projektach dyskredytują wszystkie inne formy edukacji podyplomowej, uznając jedynie specjalizację. Proponowane zapisy z uwagi na ograniczoną dostępność sparaliżują system kształcenia podyplomowego. Średnio rocznie tytuł specjalisty fizjoterapii w Polsce uzyskuje 60 osób, przy 60.000 fizjoterapeutów. Z uwagi na implikacje wynikające z uzyskanego tytułu specjalisty w obu projektach ustaw w tym w szczególności prawo do prowadzenia samodzielnej praktyki fizjoterapeutycznej należy uznać proponowane zapisy za poważne uchybienie zagrażające dostępności do usług fizjoterapeutycznych dla wielu pacjentów w Polsce.

Wprowadzone zmiany w artykułach 67 oraz 69 w Rozdziale 6 obu Projektów w zakresie wybierania składu członków Krajowej Rady Fizjoterapii w opinii Zarządu SFP sparaliżują prace samorządu. 

Z wyrazami szacunku                                                                                  

Zarząd Główny
Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska

Zobacz dokument>> (link do PDF)

poniedziałek, 01 grudzień 2014 14:06

Brak ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, jak również brak zainteresowania tym faktem przedstawicieli rządu, instytucji i organizacji państwowych od wielu lat utrudnia wprowadzenie standardów fizjoterapii zgodnych z tymi wprowadzanymi na świecie, a także prowadzi do obniżenia poziomu usług fizjoterapeutycznych w szeroko rozumianej rehabilitacji medycznej w ramach usług finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Problem ten znalazł potwierdzenie w Raporcie NIK ogłoszonym 21  października 2014 roku. Dodatkowo prowadzi on do dyskryminacji fizjoterapeutów i marginalizacji świadczonych przez nich usług, mimo że procedury fizjoterapeutyczne stanowią ponad 90% wszystkich świadczeń rehabilitacyjnych. Określenie kompetencji zawodowych fizjoterapeutów i ich praw w procesie leczenia pacjentów pomoże w rozwiązaniu wspomnianych wcześniej problemów. Powstaje jednak pytanie: jakie powinny być wspomniane kompetencje? Poniżej przedstawiamy kilka argumentów, które mogą być przydatne w trwającej od wielu miesięcy dyskusji. 

1. Autonomia zawodu fizjoterapeuty.

Wg zaleceń WCPT zawód fizjoterapeuty jest zawodem autonomicznym i nie podlega innym zawodom medycznym. Fizjoterapeuta ma prawo do przeprowadzenia badania funkcjonalnego, ustalenia programu terapii, przeprowadzenia jej oraz dokonania ponownej oceny w celu określenia efektów postępowania link do strony WCPT.

2. Każdy zawód ma określone kompetencje, niezależne od innych zawodów.

Każda osoba, która ukończy edukację w ramach studiów wyższych na dowolnym kierunku uzyskuje określone kompetencje. Poziom kompetencji zależy od poziomu ukończonego kształcenia (studia licencjackie, magisterskie). Po ukończeniu kształcenia na poziomie studiów licencjackich lub w systemie kształcenia studiów jednostopniowych, w każdym zawodzie można rozpocząć samodzielną pracę. Kompetencje są rozszerzane w miarę kontynuacji kształcenia na wyższych poziomach. 

Zasada ta dotyczy także zawodów medycznych. Lekarz bez specjalizacji po ukończeniu studiów, pielęgniarka po ukończeniu studiów licencjackich, ratownik medyczny po ukończeniu studiów licencjackich, psycholog po ukończeniu studiów magisterskich uzyskują prawo do wykonywania zawodu i udzielania pomocy osobom wymagającym opieki medycznej. Ich kompetencje rozszerzane są po ukończeniu kolejnych etapów kształcenia (studia magisterskie, specjalizacje lekarskie, inne kształcenie podyplomowe w zawodach medycznych). Szczegółowe zasady ich pracy w ramach Narodowego Systemu Zdrowia regulują określone rozporządzenia, jednak każdy z zawodów medycznych posiada ustawowo nadaną autonomię i prawo do podejmowania samodzielnych decyzji.

3. Wprowadzenie egzaminu państwowego i odpowiedzialności zawodowej uzasadnia nabyte  kompetencje zawodowe, a także określoną niezależność w podejmowaniu decyzji. 

Projekty ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, które pojawiały się od kwietnia 2012 do chwili obecnej zawierają zapisy o konieczności wprowadzenia egzaminu państwowego dla fizjoterapeutów. Po wejściu w życie  ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, egzamin państwowy, jednolity na wszystkich uczelniach, powinien być podstawą do nadania prawa wykonywania zawodu i określenia jego kompetencji. Projekty ustawy zawierają także zapisy o wprowadzeniu odpowiedzialności zawodowej fizjoterapeutów oraz obowiązku samokształcenia. Trudno wyobrazić sobie sytuację, w której osoba po zdaniu egzaminu państwowego, odpowiedzialna prawnie za wprowadzane działania terapeutyczne oraz podnosząca swoje kwalifikacje, wypełniała czyjeś zalecenia bez możliwości samodzielnego podejmowania decyzji. 

4. Niezależność zawodowa wyłącznie dla specjalistów? Działanie pozbawione logiki.

Propozycje nadania pełnej autonomii zawodowej wyłącznie specjalistom w dziedzinie fizjoterapii/rehabilitacji ruchowej, które pojawiły się w projektach  budzą wątpliwości, a także wymagają uzasadnienia i odpowiedzenia sobie na kilka pytań. W przypadku wprowadzenia takiego zapisu Polska byłaby jedynym na świecie krajem, w którym kształcenie fizjoterapeuty posiadającego prawo do samodzielnego świadczenia usług i podejmowania decyzji trwałoby minimum 9, a uwzględniając czas oczekiwania nawet kilkanaście lat.

Nadanie prawa do prowadzenia niezależnej praktyki fizjoterapeutycznej wyłącznie specjalistom fizjoterapii/rehabilitacji ruchowej zobowiązuje Państwo do zapewnienia możliwości kształcenia specjalistów i równego dostępu do specjalizacji. 

Kto pokryje koszty edukacji wielu tysięcy magistrów  fizjoterapii, którzy zostaną zmuszeni do dalszego kształcenia by uzyskać niezależność zawodową? W chwili obecnej fizjoterapeuci sami pokrywają koszty kursów obowiązujących w programie specjalizacji oraz szkoleń uwzględnianych na etapie kwalifikacji dla chętnych do rozpoczęcia specjalizacji. Taki koszt to od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Gdzie będzie odbywać się kształcenie specjalistów?  Czy powstaną nowe ośrodki uprawnione do edukacji  fizjoterapeutów ? Ile czasu zajmie wykształcenie wszystkich chętnych osób? Obecnie egzamin specjalizacyjny zdaje około 70 - 80 osób rocznie. Zakładając optymistycznie, że kształceniem specjalizacyjnym będzie zainteresowana tylko połowa fizjoterapeutów z tytułem magistra, przewiduje się, że ich wykształcenie zajmie ponad 30 lat.

W jaki sposób Państwo zapewni równy dostęp do kształcenia specjalistów? Brak ośrodków edukacyjnych jest w obecnym systemie ograniczeniem samym w sobie. Należy również uwzględnić fakt zróżnicowanego sposobu zatrudniania fizjoterapeutów w placówkach medycznych. Zatrudnienie w ramach umowy o pracę i oddelegowanie przez pracodawcę zapewnia możliwość edukacji bez dodatkowych kosztów. Wiele tysięcy fizjoterapeutów w Polsce świadczy usługi w ramach działalności gospodarczej. Podjęcie narzuconego wymogu posiadania specjalizacji do uzyskania niezależności zawodowej oznacza dla nich konieczność odbywania wielomiesięcznego stażu  bez żadnego wynagrodzenia. Taka sytuacja jest już z założenia nie do zaakceptowania dla wielu fizjoterapeutów.

Wprowadzenie niezależności wyłącznie dla specjalistów ograniczy swobodę prowadzenia działalności gospodarczej obejmującej świadczenie usług fizjoterapeutycznych. W Polsce funkcjonuje wiele tysięcy placówek i gabinetów świadczących usługi fizjoterapeutyczne. Wprowadzenie zapisów o przyznaniu niezależności zawodowej wyłącznie specjalistom w dziedzinie fizjoterapii zmusi właścicieli gabinetów prywatnych do zatrudnienia dodatkowych osób z wymaganymi kwalifikacjami. Dla większości fizjoterapeutów taka sytuacja oznaczać będzie brak możliwości sfinansowania prowadzenia gabinetu i konieczność zawieszenia prowadzonej działalności. Z punktu widzenia ekonomicznego oznacza to także stratę dla Państwa. Art. 22. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że „Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny”. Jaki to ważny interes publiczny  jest przyczyną próby odebrania nabytych praw? Od lat fizjoterapeuci po studiach magisterskich, technicy fizjoterapii i licencjaci fizjoterapii prowadzą z powodzeniem samodzielne praktyki fizjoterapeutyczne w całej Polsce pomagając w powrocie do zdrowia wszystkim grupom chorych, od noworodków po osoby starsze.

Pacjent jest podmiotem leczenia. Ma prawo decydowania u kogo chce się leczyć i z czyich usług chce korzystać w sektorze prywatnym. Wprowadzenie niezależności zawodowej wyłącznie dla specjalistów utrudni pacjentom dostęp do fizjoterapeuty, który nie posiada specjalizacji. Zapis taki zmusi pacjentów do finansowania usług specjalistów, którym przysługiwałoby prawo do wystawienia skierowania/zlecenia na fizjoterapię. Zważywszy na obecną krytyczną sytuację w publicznym sektorze usług zdrowotnych, zapis taki opóźni dostęp osób chorych do usług fizjoterapeutycznych i podniesie koszty leczenia.

Czy zapisy o niezależności zawodowej przyznanej wyłącznie specjalistom wpłyną na pracę fizjoterapeutów zatrudnionych poza systemem opieki zdrowotnej? Jakie kompetencje będą mieć fizjoterapeuci zatrudnieni w szkołach i przedszkolach integracyjnych i specjalnych, w domach opieki społecznej, w ośrodkach oferujących zajęcia ruchowe i profilaktyczne, w firmach produkujących i oferujących zaopatrzenie ortopedyczne czy w klubach sportowych? Czy ich także będą obowiązywać skierowania i zlecenia na fizjoterapię (która obejmuje również działania profilaktyczne), jeśli nie posiadają specjalizacji? Czy wykładowcy uczelni wyższych kształcący fizjoterapeutów też będą podlegać obowiązkowi posiadania specjalizacji w dziedzinie fizjoterapii, by prowadzić zajęcia ze studentami? 

W związku z powyższym, uwzględniając planowany egzamin państwowy, wprowadzenie odpowiedzialności zawodowej oraz konieczność ciągłego podnoszenia kwalifikacji zawodowych, SFP podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie kompetencji w zawodzie fizjoterapeuty. Kompetencje powinny być uzyskiwane zgodnie z systemem obowiązującego w Polsce kształcenia. 

Osoba, która ukończyła studia licencjackie nadające uprawnienia zawodowe powinna uzyskać podstawowe prawa w podejmowaniu decyzji o procesie leczenia i profilaktyki. Wprowadzenie egzaminu państwowego uniemożliwi uzyskanie prawa wykonywania zawodu osobom, które nie prezentują odpowiedniego poziomu wiedzy, umiejętności zawodowych i kompetencji społecznych. W przypadku wątpliwości odnośnie jakości kształcenia na poziomie studiów licencjackich, należy wydłużyć okres kształcenia do 4 lat lub przywrócić jednolite 5-letnie studia magisterskie.

Ukończenie studiów magisterskich, podobnie jak w innych zawodach medycznych, powinno zapewnić autonomię zawodową i niezależność w podejmowaniu decyzji podczas programowania i prowadzenia terapii. Magister fizjoterapii/rehabilitacji ruchowej może prowadzić terapię na podstawie rozpoznania lekarskiego.

Specjaliści w dziedzinie fizjoterapii po kolejnych kilku latach kształcenia powinni uzyskiwać szersze uprawnienia diagnostyczne i terapeutyczne. SFP zauważa konieczność wprowadzenia dodatkowych specjalizacji kierunkowych np. w dziedzinie fizjoterapii w ortopedii, neurologii, pediatrii i chorób wewnętrznych.

Wymieniony zakres kompetencji ułatwi dostęp osobom chorym do usług fizjoterapeutycznych, skróci czas oczekiwania i leczenia zmniejszając jego koszty. 

 

Koleżanki i Koledzy, 

Nie pozwólmy na marginalizację naszego zawodu i ograniczenie kompetencji Fizjoterapeutów. Inne grupy zawodowe, współpracując w zespołach wielospecjalistycznych  posiadają swoje prawa i niezależność zawodową. Fizjoterapeuci w innych krajach uzyskują coraz szersze kompetencje. 

W naszym kraju dochodzi do paradoksalnej sytuacji, w której dąży się do ustawowego ograniczenia niezależności zawodowej tysięcy fizjoterapeutów po studiach wyższych. Po wielu latach milczenia i pomniejszania znaczenia naszych działań walczmy o nasze prawa!